باختم

من از آدمیت، زانسان نمایان امروز می هراسموزآن آدمی کز آدمیت مانده به دور می هراسمهمان خالقی را پرستش کنم که انسان آفریدولی از خدایی که انسان آفریدست می هراسمچشم دل را نزد ایمان، ذهنم امید الهی ستمن از باختم...

آنقدر ترس ازخزان را در دل خود ریختم

تا که با آن شعله های زرد پاییز آمیختم

برگ سبزی بودم امّا در تکاپوی وصالش

جملگی در آتش جانسوز عشقش سوختم

سینه ام لبریز شد از جام نگاه مهربانش

لاجرم چشم را برزمین زیرپایش دوختم

عاقبت همچو پرستوی مسافر رفت ُ منم

عکس او را، روی دیوار جدایی آویختم

لحظه هایم هر روز سوی پایان می رود

افسوس که ساده آخرین بازیم را باختم

شَه راز

باختم...